Ο ΩΡΑΙΟΣ ΕΛΛΗΝΟΛΑΤΡΗΣ

Τὰ πρῶτα σκιρτήματα στὴν καρδιὰ ἀπὸ τὸν λόγο τοῦ ὡραίου ἑλληνολάτρη:

«Παντοῦ φῶς, παντοῦ ἡμέρα, παντοῦ τερπνότης, παντοῦ ὀλιγότης, ἄνεσις, ἀραιότης· παντοῦ εὐταξία, συμμετρία, εὐρυθμία· παντοῦ ἡμερότης, χάρις, ἱλαρότης· παντοῦ παίγνιον ἑλληνικῆς σοφίας, διάθεσις γελαστική, εἰρωνία Σωκρατική· παντοῦ φιλανθρωπία, συμπάθεια, ἀγάπη· παντοῦ ἵμερος, πόθος ᾄσματος, φιλήματος· παντοῦ πόθος ὕλης, ὕλης, ὕλης· παντοῦ ἡδονὴ Διονύσου, πόθος φωτομέθης, δίψα ὡραιότητος, λίκνισμα μακαριότητος· παντοῦ πέρασμα ἀέρος θουρίου, ἀέρος ὁρμῆς, ἀέρος ἀλκιμότητος, σφριγηλότητος καὶ παντοῦ μαζὺ πέρασμα ἀέρος μελαγχολίας καλλονῆς, λύπης καλλονῆς, θρήνου θνήσκοντος Ἀδώνιδος. Καὶ παντοῦ ἀὴρ φωτεινοῦ θουρίου δένων τὰ μέλη καὶ μαζὺ ἀὴρ φλογέρας λύων τὰ μέλη μὲ ἡδυπάθειαν. [...]

ΤΑ ΤΕΣΣΕΡΑ ΚΑΙΡΙΑ ΣΗΜΕΙΑ ΤΟΥ Π.ΓΑΝΝΟΠΟΥΛΟΥ.Η ΦΙΛΟΠΑΤΡΙΑ ΤΟΥ – Η ΦΙΛΟΛΑΤΡΙΑ ΤΟΥ – ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΤΟΥ – ΚΑΙ ΟΙ ΕΠΙΣΗΜΣΝΔΕΙΣ ΤΟΥ

α) Ὁ Περικλῆς Γιαννόπουλος εἶναι ὁ φλογερότερος, ὁ γνησιότερος καὶ πιὸ πηγαῖος ἑλληνολάτρης.

Πραγματικὸς προφήτης τοῦ Ἑλληνισμοῦ, ὁραματιστὴς καὶ πρωτεργάτης τοῦ πνευματικοῦ κινήματος τοῦ ἑλληνοκεντρισμοῦ καὶ τοῦ ἑλληνικοῦ ἐθνικισμοῦ.

Ἀλλὰ καὶ ὡς προσωπικότης συνεδύαζε τὰ πάντα· κάλλος ὑπέροχο, ἀνδρισμό, εὐγένεια, γοητεία.

Νοῦς ὑγιὴς ἐν σώματι ὑγιῇ.

Καὶ ὁ λόγος του σπαθί. Κάθε φράσι του μᾶς συνεπαίρνει, μᾶς ἀναζωογονεῖ.

ΗΘΕΛΕ ΝΑ ΠΕΘΑΝΕΙ ΝΕΟΣ.

«Ὁ Περικλῆς Γιαννόπουλος ὁ ὑμνητὴς τῆς ἑλληνικῆς αἰσθητικῆς, ὁ Ἑλληνολάτρης, ὁ Ἑλληνοποιὸς ἐπαναστάτης ἔρριξε τὸν σπόρο του στην ὑπόθεση τῆς ἑλληνικῆς Ἀναγεννήσεως. Ἀνῆκε στοὺς λίγους.

Ἀνῆκε στοὺς λίγους.

Ἰδέες του, ἡ ἐπαναστατικότητα καὶ ὁ ρομαντισμός του, δὲν τοῦ ἐπέτρεπαν βέβαια νὰ ἀσχοληθεῖ μὲ τὸ εἶδος πολιτικῆς, τὸ ὁποῖο ἐπεβλήθη στὴν Ἑλλάδα μετὰ τὴν δολοφονία τοῦ μεγάλου ἐθνικοῦ κυβερνήτου Ἰωάννη Καποδίστρια.

Δὲν εὐτύχησε νὰ δεῖ τὴν ἰσχυρὴ καὶ ἑνωμένη πατρίδα τῶν Βαλκανικῶν Πολέμων.

Εὐτύχησε ὅμως στὸ ὅτι δὲν εἶδε τὸν μετέπειτα ἐθνικὸ διχασμό...

(ΕΚΚΛΗΣΙΣ ΠΡΟΣ ΤΟ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟΝ ΚΟΙΝΟΝ)

ΘΕΣΙΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΟΣ

1. ΘΕΣΙΣ ΤΗΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΤΗΣ ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΕΩΣ

ΕΝΑ ΤΙΠΟΤΕΝΙΟ ΠΑΙΔΙ, ΤΡΕΧΟΝ ΣΤΩΝ ΓΛΥΚΩΝ ΒΟΥΝΩΝ ΤΗΣ ΑΤΤΙΚΗΣ ΤΑ ΑΔΩΝΙΑ ΦΩΤΑ, ΕΙΔΕ, ΣΤΩΝ ΚΑΤΑΛΑΜΠΡΩΝ ΜΕΣΗΜΕΡΙΩΝ ΤΑ ΚΑΤΑΓΑΛΑΝΑ ΟΥΡΑΝΙΑ, ΝΑ ΠΕΡΝΑ, ΤΟ ΟΛΟΛΕΥΚΟΝ ΑΤΙ ΤΗΣ ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΕΩΣ ΜΕ ΤΑ ΤΡΙΣΜΕΓΙΣΤΑ ΚΑΤΑΣΠΡΑ ΠΤΕΡΑ.

ΚΑΙ ΕΤΟΛΜΗΣΕ, ΕΧΥΘΗ, ΕΒΑΛΕ ΤΟ ΧΕΡΙ ΤΟΥ ΣΤΗ ΡΙΖΑ ΤΩΝ ΠΤΕΡΩΝ ΤΟΥ, ΤΑ ΚΡΑΤΗΣΕ ΛΕΥΚΟΦΛΟΓΑ ΟΡΘΑ.


ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΚΑΙ ΑΛΟΓΟΝ ΚΑΤΕΒΗΚΑΝ ΠΑΤΗΣΑΝ ΣΤΗ ΓΗ. ΠΙΣΩ ΤΩΝ ΤΑ ΓΥΝΑΙΚΑΛΟΓΑ ΤΩΝ ΧΙΜΑΙΡΩΝ ΣΑΣ ΟΛΑ, ΧΑΡΜΟΣΥΝΑ ΧΡΕΜΕΤΙΖΟΝΤΑ ΧΤΥΠΟΥΝ ΤΟ ΠΑΝΕΥΜΟΡΦΟΝ ΧΩΜΑ.

ΕΓΡΑΨΑΝ ΓΙΑ ΤΟΝ Π.ΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟ

Ἴων Δραγούμης («Ὁ Νουμᾶς», 15-10-1906· «Φύλλα Ἡμερολογίου», 10-4-1910)
• Δημήτριος Καμπούρογλου (συνέντευξις στὴν ἐφημερίδα «Ἐμπρός», μετὰ τὴν αὐτοκτονία τοῦ Γιαννόπουλου, 13-4-1910)
• Ἄγγελος Σικελιανός («Ἀπολλώνιος θρῆνος» (ποίημα), ἐφημ. «Ἀκρόπολις», 15-4-1910· «Περικλῆς Γιαννόπουλος» (μελέτη), 1919)
• Κωστῆς Παλαμᾶς («Ὁ Νουμᾶς», 18-4-1910· «Βωμοί», 1915)
• Μιλτιάδης Μαλακάσης, «Μνημόσυνο στὸν Περικλῆ Γιαννόπουλο» (περ. «Παναθήναια», 30-4-1910· συλλογὴ «Ἀσφ

ΠΕΡΙΚΛΗΣ ΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ Ο ΕΛΛΗΝ

Ο Περικλής Γιαννόπουλος υπήρξε Έλλην!

Ελάτρευσε τήν έννοια "Ελλάς" σέ όλη τήν πληρότητά της, τραγούδησε σέ μιά κοινωνία Κουφών αυτήν τήν Ελλάδα.

Εζησε μιά ζωή γεμάτη από Ελλάδα καί πέθανε μ' έναν Ελληνοπρεπή, θυσιαστικό θάνατο - σάν Ηθοποιός Αρχαίας Τραγωδίας - φωταυγάζοντας στούς τυφλούς
καί κραυγάζοντας στούς κουφούς τήν έννοια "Ελλάς".

Γι' αυτά του τά εγκλήματα, καταδικάστηκε απ' αυτή τή μικρόψυχη κοινωνία τών τυφλών καί κουφών καί το Ρωμαίικο κράτος, στή μεγίστη ποινή τής Λήθης,
τήν οποία εκτίει ακόμη.