1) ΑΝΔ.ΚΑΛΒΟΣ (ΕΠΙΚΛΗΣΗ ΣΤΗΣ ΜΟΥΣΕΣ)

Πολυτέκνου Θεάς, ω Μνημοσύνης

θρέμματα πτερωτά, χαραί του ανθρώπου,

και των μακάρων Ολυμπίων αείμνηστα

κ' ευτυχή δώρα· επί τα νώτα ακάμαντα

των ζεφύρων, πετάξατε ταχέως.

Εσάς προσμένει η γη μου· εκεί τα σφάγια,

και τ' άνθη εκεί πλουτίζουσι, και η σμύρνα,

χιλίους ναούς· τους έκτισαν ανίκητα

της ιεράς Ελευθερίας τα χέρια.

Ήλθεν η ποθητή ώρα· στολίζουσι

την κεφαλήν σεβάσμιον της Ελλάδος

η δάφναι, φύλλα αμάραντα θριάμβων·

και σεις χρυσά, σεις αμβροσίοδμα ρόδα

1) ΚΩΣ.ΚΑΒΑΦΗΣ (ΔΙΑΚΟΠΗ)

Το έργον των θεών διακόπτομεν εμείς,

τα βιαστικά κι άπειρα όντα της στιγμής.

Στης Ελευσίνος και στης Φθίας τα παλάτια

η Δήμητρα κ’ η Θέτις αρχινούν έργα καλά

μες σε μεγάλες φλόγες και βαθύν καπνόν.

 Aλλά πάντοτε ορμά η Μετάνειρα από τα δωμάτια

του βασιλέως, ξέπλεγη και τρομαγμένη,

και πάντοτε ο Πηλεύς φοβάται κ’ επεμβαίνει.

2) ΚΩΣ.ΚΑΒΑΦΗΣ (Η ΣΥΝΟΔΕΙΑ ΤΟΥ ΔΙΟΝΥΣΟΥ)

Ο θεός με θεσπεσία δόξαν εμπρός,

με δύναμι στο βάδισμά του.

Ο Άκρατος πίσω. Στο πλάγι του Aκράτου

η Μέθη χύνει στους Σατύρους το κρασί

από αμφορέα που τον στέφουνε κισσοί.

Κοντά των ο Ηδύοινος ο μαλθακός,

τα μάτια του μισοκλειστά, υπνωτικός.

Και παρακάτω έρχοντ’ οι τραγουδισταί

Μόλπος κ’ Ηδυμελής, κι ο Κώμος που ποτέ

να σβύσει δεν αφίνει της πορείας την σεπτή

3) ΚΩΣ.ΚΑΒΑΦΗΣ (ΙΩΝΙΚΟΝ)

Γιατί τα σπάσαμε τ' αγάλματά των,

γιατί τους διώξαμε απ' τους ναούς των,

διόλου δεν πέθαναν γι' αυτό οι θεοί.

Ώ γη της Ιωνίας, σένα αγαπούν ακόμη,

σένα η ψυχές των ενθυμούνται ακόμη.

Σαν ξημερώνει επάνω σου πρωί αυγουστιάτικο

την ατμοσφαίρα σου περνά σφρίγος απ' την ζωή των?

και κάποτ' αιθέρια εφηβική μορφή,

αόριστη, με διάβα γρήγορο,

1) ΚΩΣΤΗΣ ΠΑΛΑΜΑΣ (ΥΜΝΟΣ ΕΙΣ ΤΗΝ ΑΘΗΝΑ) + BINTEO

Σαν τι τραγουδι να βρεθη που να τεργιαζη εσενα
Σ τ'ολολευκο σου φορεμα που το'χουν υφασμενο
Τα χερια τα σοφωτερα και τα δικα σου χερια
Φαινεται χρυσοκεντηστος ο ουρανος με τ' αστρα
Η διπλαις του ταραζονται 'ς το καθε κινημα σου
Σαν κυματα που τα φιλουν του φεγγαριου η ακτινες
Και τρεμοντας λαμποκοπουν 'ς το καθε φιλημα τους.

'Σ της περικεφαλαιας σου τον ισκιον αποκατου
Χωρουν να βρουν σκεπασματα χιλιαδες παλληκαρια.

Σ' τον ισκιο σου χαρουμενα ΄'μερευουν τα λιονταρια.

Το μετωπο σου ασκεπαστο ξανοιγετ' απο περα
'Σαν τ' αστρο του 'Ωριονος, πρωτο 'ς τ' αστερια ταλλα.

'Απανου 'ς την ασπιδα σου ταπαρθενο χρυσαφι
'Εσκαλισε τους Γιγαντας ενας θεος τεχνιτης.

2) ΚΩΣΤΗΣ ΠΑΛΑΜΑΣ (ΑΘΗΝΑ ΧΡΥΣΟΣΤΕΦΑΝΗ ΚΑΙ ΤΙΜΗΜΕΝΗ ΧΩΡΑ)

Αθήνα! Χρυσοστέφανη και τιμημένη χώρα!

Οι μεγαλόχαροι θεοί επάνω σου αγρυπνούνε
Και φεύγουν απ' τον ΄Ολυμπο για να ξεκουραστούνε
στη γη σου τη βραχόσπαρτη...

Εδώ είν' όλα ευγενικά και θεϊκά πλασμένα!

Η Αρμονία η ξανθή γεννήθηκε εδώ πέρα!

Χαρὰ σ᾿ ἐσέ, χώρα λευκὴ καὶ χώρα εὐτυχισμένη!
Καμιὰ χώρα σ᾿ ὅλη τη γῆ, καμιὰ στὴν οἰκουμένη
δὲν ηὖρε τέτοιο φυλαχτὸ σὰν τὸ δικό μου μάτι.
Ἀπ᾿ ἄλλες χῶρες πέρασα γοργὰ – γοργὰ τρεχάτη
καὶ μ᾿ εἶδαν τῆς Ἑλλάδας μου τ᾿ ἀγαπημένα μέρη
σὰν ἄνεμο καὶ σὰν ἀϊτὸ καὶ σύννεφο κι ἀστέρι.

Ὅμως σ᾿ ἐσὲ τὸ θρόνο μου αἰώνια θεμελιώνω
καὶ ρίζωσ᾿ ἡ ἀγάπη μου στὰ χώματά σου μόνο.

3) ΚΩΣΤΗΣ ΠΑΛΑΜΑΣ (ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ ΑΝΑΓΛΥΦΟ)

Πως ακούμπησες άπραγα το δόρυ;

Τη φοβερή σου περικεφαλαία

βαριά πως γέρνεις προς το στήθος, Κόρη;

Ποιός πόνος τόσο είναι τρανός, ω Ιδέα,

για να σε φτάση! Οχτροί κεραυνοφόροι

δεν είναι για δικά σου τρόπαια νέα;

Δεν οδηγεί στο Βράχο σου την πλώρη

του καραβιού σου πλέον πομπή αθηναία;

Σε ταφόπετρα βλέπω να την έχη

καρφωμένη μια πίκρα την Παλλάδα.

4) ΚΩΣΤΗΣ ΠΑΛΑΜΑΣ (Ο ΜΕΓΑΣ ΠΑΝ ΔΕΝ ΠΕΘΑΝΕ ΟΧΙ.Ο ΠΑΝ ΔΕΝ ΠΕΘΑΙΝΕΙ)

Η γη μας γη των άφθαρτων

αερικών και ειδώλων,

πασίχαρος και υπέρτατος

θεός μας είναι ο Απόλλων.

Στα εντάφια λευκά σάβανα

γυρτός ο Εσταυρωμένος

είν' ολόμορφος ’δωνις

ροδοπεριχυμένος.

5) ΚΩΣΤΗΣ ΠΑΛΑΜΑΣ (Ο ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ ΥΜΝΟΣ)

Αρχαίο Πνεύμ' αθάνατο, αγνέ πατέρα

του ωραίου, του μεγάλου και τ' αληθινού,

κατέβα, φανερώσου κι άστραψ' εδώ πέρα

στην δόξα της δικής σου γης και τ' ουρανού.

Στο δρόμο και στο πάλεμα και στο λιθάρι,

στων ευγενών Αγώνων λάμψε την ορμή,

και με τ' αμάραντο στεφάνωσε κλωνάρι

και σιδερένιο πλάσε κι άξιο το κορμί.

6) ΚΩΣΤΗΣ ΠΑΛΑΜΑΣ (ΤΟ ΗΛΙΟΓΕΝΝΗΤΟ)

Η χαρά τρανή στον Ολυμπο!

Οι θεοί μοιράζονται τη γη,

λείπει ο Φωτοδότης, και άκληρος

θα λησμονηθή.

Και ήρθε ο Φωτοδότης κ’ έγνεψε

προς τη θάλασσα, και αυτή

σάλεψε και ράγισε καρπόφορη,

και γεννήθη του Ηλιου το νησί!

7) ΚΩΣΤΗΣ ΠΑΛΑΜΑΣ (ΤΟ ΣΑΪΤΕΜΑ)

Και χαμήλωσες, ω Φοίβε, από τα ύψη

των Ολύμπων των αγνών

προς του χαύνου την πατρίδα,

προς τη χώρα των οκνών.

Κ’ έπαιξες τη λύρα, ανάβρυσμα

παναρμονικών πηγών!

Λόγια σ’ απαντήσανε βαρήκοων

και περίγελα τυφλών.

Τότε, σα να γύρευες την πλάση

8) ΚΩΣΤΗΣ ΠΑΛΑΜΑΣ (ΟΙ ΘΕΟΙ)

Και πρωτοείδε ο πρώτος άνθρωπος

του ήλιου την ανατολή,

και να της γλυκαποκρίνεται

γρίκησε μια μουσική,

χίλια λόγια, χίλια εγκώμια

προς της μέρας την πηγή.

Κι όλα, ω θάμα, κι όλα, κ’ οι ύμνοι,

και τα λόγια και τα εγκώμια,

σκορπιστήκανε στα τετραπέρατα,

και τα σάρκωσαν οι αιώνες,

ΕΓΩ Η ΠΑΛΛΑΣ ΑΘΗΝΑ.

 

Είμαι ή Σοφία.

Είναι δύσκολο για τους ανθρώπους, ακόμη και για τους καλύτερους, να με αναγνωρίσουν αμέσως, με τους πέπλους πού με σκεπάζουν και γιατί, σαν τον ουρανό, είμαι θύελλα συνάμα και γαλήνη.

Αλλά εσύ, καλέ μου Έλληνα, με αναζήτησες πάντα και κάθε φορά πού με συνάντησες, έβαλες τα δυνατά σου, με όλο σου το πνεύμα και όλη την καρδιά σου, για να με αναγνώρισης.

Ότι έγραψες για μένα, ω ποιητή, είναι αληθινό.

Η ελληνική μεγαλοφυΐα μ' έκαμε να κατεβώ στην γη και την εγκατέλειψα όταν παρέδωσε το πνεύμα της.

Οι βάρβαροι, πού εισέβαλαν στον κόσμο τής τάξεως πού έδωσαν οι νόμοι μου, αγνοούσαν το μέτρο και την αρμονία.

Η ομορφιά τους προκαλούσε φόβο και τους φαινόταν σαν κάτι κακό.

ΜΑΡΙΟΣ ΒΡΕΤΤΑΣ.(ΓΕΝΝΗΘΗΚΑ ΕΛΛΗΝΑΣ). ΠΟΣΟ ΣΠΟΥΔΑΙΟ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ;

ΕΛΛΗΝΑΣ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΦΥΣΙΚΟΣ ΚΛΗΡΟΝΟΜΟΣ ΜΙΑΣ ΓΙΓΑΝΤΙΑΙΑΣ ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΑΣ.
ΤΗΣ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΤΕΡΗΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΗΣ ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΑΣ ΤΗΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ.

ΜΙΑΣ ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΑΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΧΑΘΗΚΕ ΑΛΛΑ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΙ Ο ΠΛΟΥΤΟΣ ΠΟΥ ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΕΥΕΙ ΕΙΝΑΙ ΑΠΡΟΣΜΕΤΡΗΤΟΣ.

ΕΓΩ Ο ΕΛΛΗΝΑΣ ΚΑΙ ΟΛΟΙ ΟΙ ΣΥΜΠΑΤΡΙΩΤΕΣ ΚΑΙ ΣΥΜΠΑΤΡΙΩΤΙΣΣΕΣ ΜΟΥ ΕΙΜΑΣΤΕ ΣΥΓΚΛΗΡΟΝΟΜΟΙ ΤΟΥ ΑΠΡΟΣΜΕΤΡΗΤΟΥ ΠΛΟΥΤΟΥ ΠΟΥ ΜΑΣ ΕΚΛΗΡΟΔΟΤΗΣΑΝ ΟΙ ΠΡΟΓΟΝΟΙ ΜΑΣ.
ΤΙ ΑΠΟΜΕΝΕΙ ΛΟΙΠΟΝ;

Η ΚΑΤΑΡΑ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ

ΤΟ  ΠΟΙΗΜA  ΤΟΥ  ΛΟΡΔΟΥ  ΒΥΡΩΝΑ  (Η  ΚΑΤΑΡΑ  ΤΗΣ  ΑΘΗΝΑΣ)  ΕΙΝΑΙ  ΜΕ  ΘΕΜΑ  ΤΗΝ  ΑΡΧΑΙΟΚΑΠΗΛΕΙΑ ΤΟΥ  ΛΟΡΔΟΥ  ΕΛΓΙΝ  ΚΑΙ  ΕΙΝΑΙ  ΑΠΟ  ΤΗΝ   ΕΠΙΣΚΕΨΗ   ΤΟΥ ΛΟΡΔΟΥ  ΒΥΡΩΝΑ  ΤΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ   ΤΟΥ   1809.

ΕΛΓΙΝ

Αυτά καθώς και άλλα έργα τέχνης, αγγεία και ευρήματα από διάφορες αρχαιολογικές περιοχές της Ελλάδας, άλλα κλεμμένα και άλλα αγορασμένα αντί πινακίου φακής, φορτώνοντάς τα σε καράβι, ο Έλγιν τα έστειλε κατά διαστήματα στο Λονδίνο, όπου και δημιούργησε την πιο πλούσια ιδιωτικήαρχαιολογική συλλογή.

Υπολογίζεται ότι συνολικά είχε στείλει 253 τεμάχια αρχαιολογικής αξίας.

Αργότερα, όταν ο λόρδος πτώχευσε, αναγκάστηκε να βγάλει στο σφυρί τη συλλογή του, που την αγόρασε το κράτος για το Βρετανικό Μουσείο, όπου πολλά τεμάχιά της βρίσκονται και σήμερα.